Wallabha, sanskr. Vallabha, ur. między 1478 a 1481, Pamparanja k. Benaresu, zm. między 1530 a 1533, indyjski myśliciel i mistyk. Pochodził z południowoindyjskiej rodziny braminów. Przedstawiciel wisznuizmu. Filozofię wedanty interpretował w duchu teistycznym i odwoływał się się do autorytetu Bhagawatapurany. Doktrynę W. określa się jako czysty monizm (śuddha-adwajta). Cały zróżnicowany świat i liczne dusze są realne, będąc przejawem jednego, niezróżnicowanego wiecznego absolutu (brahman), który jest zarazem ich przyczyną i jedynym podmiotem doznającym. Brahman, charakteryzowany jako saććidananda, jest ze światem i duszami jednocześnie tożsamy (jako przyczyna materialna) i różny od nich. Personifikacją absolutu jest Kryszna. Sansara jest iluzoryczna i bierze się z iluzji (maja), będącej boską mocą. Celem człowieka jest oddanie Bogu (bhakti), a wyzwolenie jest wynikiem bożej łaski. Dlatego wszelkie praktyki ascetyczne są nieuzasadnione. Główne dzieła W. to Anubhaszja ['komentarz'], Siddhanta-rahasja ['sekret doktryny']. Tradycja przypisuje mu autorstwo 84 ksiąg.